De binnenlanden in

Hoi allemaal
Het is weer een tijdje geleden, maar hier weer een bericht en als het goed gaat 2 met fotos, want er is de afgelopen tijd zoveel gebeurd!

Na Efese fietsen we langs de kust naar Kusadasi. Waar we tot nu toe met mensen gesproken hebben: iedereen vraagt ons of we naar Kusadasi gaan, wij hadden er nog nooit van gehoord, maar fietsen er dus maar doorheen. Al snel wordt ons duidelijk dat dit de plek is waar toeristen wel heen gaan. Het is een aaneenschakeling van vakantie resorts voorzien van zwemparadijs met nagebouwde kastelen, vijvers met dolfijnen, theaters, sportcomplexen etc. Omdat alles zo groot is liggen de hotels compleet van de buitenwereld verlaten en kan je, al zou je willen, niet van het complex weg. Als we afslaan de binnenlanden in verandert alles meteen: we zien herders met geiten, vrouwen die brood bakken in kleine oventjes, en kleine slagerijen. Hoe verder we gaan, hoe kleiner de weg wordt en hoe kleiner de boerderijen worden. Naast de weg worden koeienvlaaien gedroogd, waarschijnlijk als brandstof. Uiteindelijk belanden we in Bagarasi. Als we aankomen is het hele dorp in rep en roer: toeristen!. De hoeveelheid aangeboden thee begint een beangstigende grootte aan te nemen. Het plaatselijke hotel kost maar E2.50 pp. Als we de kamer zien kunnen we er eerst nog wel om lachen: er staan wat britsen in een kamer zonder raam. We hebben geen keuze dus nemen het maar. Bij nadere insepctie blijkt het WC een gat in de grond op het dak te zijn. Een douche is er niet, alleen een kraantje op de gang. De Siesta is verschrikkeljk: badend van het zweet liggen we in een halfslaap om af en toe angstig naar lucht happend wakker te schrikken. Het is een soort doodskist-ervaring. Verder wordt ik gek van de jeuk (vlooien?) We gaan maar snel het stadje weer in waar de eigenaar van het hotel naar ons toekomt met "politie, politie". We snappen er niks van. Uiteindelijk blijkt dat hij onze paspoort gegevens moet hebben, wat nog zeker een uur in beslag neemt. In het dorp kopen we een beter turks woordenboek om wat meer diepgang in de gesprekken bij de thee te krijgen (onze beste aankoop van de vakantie blijkt later) en worden we aan het hele dorp voorgesteld. De hoteleigenaar loopt er apetrots bj rond. Als hij hoort dat het woordenboek duurder was dan zijn hotel is hij helemaal trots: goedkoop ben ik he?. We eten s avonds in een cafe het enige wat in dit dorp te krijgen is: brood met een soort gehakt, halfgaar en heel vet. We komen er zonder maagdarmproblemen mee weg. Dan maken we ons op voor de nacht, die zoals gevreest verschrkkelijk wordt.

De dag erna zijn we doodmoe. We fietsen naar Aydin. Hier lukt het ons om een goede warme maaltijd te krijgen. Heel soms is eten zo lekker dat je er gelukkig van wordt. Vanavond was dit het geval!. We eten rijst met een bonengerecht en een yoghurt sausje. Als we de jongen die serveert zeggen dat het erg lekker is haalt hij zijn moeder uit de keuken. Ze straalt van oor tot oor en schuift ons meteen wat zoetigs toe. Uiteindelijk is de rekening weer belachelijk laag. van fooi wil de eigenaar echter niks weten.

De dagen daarna voel ik me steeds moeier worden en heb ik soms wat verhoging. We nemen een rustdag, waarna het weer iets beter gaat al begint plassen een beetje pijnlijk te worden....het zet echter niet echt door.

Tijdens het fietsen worden we ingehaald door een zwaaiend boerengezin op tractor. Een tijdje later halen we hun weer in om later weer ingehaad te worden en uitgenodigd te worden voor de lunch. We geen er vandaag voor het eerst op in en volgen de tractor naar een klein huisje in het dorp. Het huis van de familie Berber heeft twee kamers en een keukentje. In de tuin staan twee koeien en een paar schapen. In de kamer waar wij zitten staan bedden langs de muren en er staat een TV. We eten de lunch op de grond, met z'n allen gezellig rond een grote schaal met olijven, brood, tomaat, pepers en heerlijke gegrilde aubergines. De 3 kinderen spreken wat Engels, vooral de oudste dochter. Ook blijken ze allemaal een emailadres te hebben en op Hives te zitten. Als we weg gaan vragen ze ons te blijven...we fietsen toch maar verder. We belanden in een dorp als Bagarasi en vrezen het hotel. Zeker als blijkt dat het een half uur duurt voordat de eigenaar gevonden is. Uiteindelijk blijkt de angst ongegrond, gelukkig!

We fietsen vervolgens naar Pamukalle: een van de hoogtepunten van Turkije. Het dorpje is een beetje vergane glorie en ook hier is geen toerist te zien...De hoteleigenaren rennen op ons af als ze ons zien (heel onturks) en voor geen geld hebben we een kamer met zwebad. Ook 's avonds geen toerist te zien: wel veel zeurende restauranteigenaren. We zien bij een tapijtenwinkeltje een schitterend tapijt hangen, echt heel mooi! We bezoeken een moskee (die dicht was, maar voor ons snel geopend wordt) en een in duitsland werkende Turk leidt ons rond en geeft tekst en uitleg. Daarna drinken we uiteraard thee met hem.

Deel twee volgt snel....nu kijken of foto,s plaatsen lukt

Liefs Milan en Nanda