Over de Alpen, Italie in.

Hallo allemaal!

Nou, we hebben weer een internet-cafe gevonden, in Verona. Dat wil dus zeggen dat we de Alpen overgekomen zijn. Vanaf Bregenz fietsen we langs de Rijn de Alpen in, langs steeds hogere bergen. Milan's knie lijkt het toch goed te houden, nadat we een rustdag gehouden hebben in Bregenz.

De Volgende dag is meteen de zwaarste, de Arlbergpas, met een hoogteverschil van ongeveer 1300 m. Met Nanda gaat het gelukkig super-goed. Hoewel ze een paar dagen tevoren moeite had met de wat kleinere, steile klimmetjes, kan ze deze zware Alpenpas goed aan. Ik (Nanda) was vooral erg bang voor het laatste stuk van 10%, ik had er zelfs over gedroomd. Voor mij was het de eerste keer alpen fietsen. Toch gaat het super goed!. We slingeren over een klein weggetje steeds verder de bergen in en om ons heen komen steeds meer sneeuwvelden. Als het allersteilste stuk begint weet ik zeker dat ik er kom, al moet ik het lopen!. Met Milan gaat het ook goed, en van vrolijkheid zing ik tijdens het klimmen (en later bleek dat Milan dit ook gedaan heeft op dit stuk). Voor mensen die nooit bergen gefietst hebben is het moeilijk te begrijpen: je fietst met zo'n 5 km per uur over een weg van 10%, het is ontzettend afzien, maar daardoor kan je ook ontzettend genieten. Als zo'n klim goed gaat voel je je echt heel erg gelukkig!.

Twee dagen later staat de Reschenpas op het programma. Deze pas is (op papier tenminste) een stuk eenvoudiger. Maar voor ons voelt hij zwaarder aan, omdat de omgeving een stuk saaier is. De hele beklimming is tussen de bomen, wat het klimmen veel lastiger maakt. De laatste 10 km zijn vals plat omhoog, maar omdat we keihard wind tegen hebben (zoals al de hele reis lijkt het) gaan we nog steeds erg langzaam. Maar ook over deze pas komen we en dan zijn we eigenlijk al de Alpen over: vanaf hier is het alleen nog maar afdalen richting Bolzano.

De afgelopen dagen hebben we veel Nederlanders gezien die ook de Rome-route volgen. We komen ze regelmatig tegen, en hebben zo veel aanspraak. Toch zijn wij de enige die verder gaan dan Rome en iedereen wil alles van onze plannen horen. Op een camping kwamen we nog een Duitser tegen, die via-via gehoord had dat wij naar Turkije wilden fietsen (soms gaat dat nieuws als een lopend vuurtje over de camping). Hij wilde ons meteen spreken, want hij was in 1958 al naar Istanbul gefietst en in 1959 naar Teheran gelift en had dus fantastische verhalen.

De afgelopen dage zijn we door zuid-Tirol gefietst, een stukje Oostenrijk dat officieel bij Italie hoort, maar de mensen spreken er gewoon Duits. 's Avonds zagen we dat er vuren ontstoken werden in de bergen om ons heen. Dat werden er steeds meer en meer en uiteindelijk zagen we harten en kruizen en andere figuren gevormd worden, op echt elke berg die we konden zien. Als eer aan God waren de Zuid-Tirolers dus in het donker op bergen van rond de 3000 m hoog massa's vuren aan het ontsteken, een heel indrukwekkend gezicht, zeker als je je realiseert dat die mensen op dat moment in het donker op zo'n hoge berg zitten.

Gisteren waren we voor de 3e dag de Adige aan het volgen, een grote, saaie rivier de Apen uit. Omdat we een klein weggetje aan het volgen waren voo een wildkampeer plek, dat later bleek dood te lopen,moesten we terug. Na 15.5 km omfietsen waren we hemelsbreed 50 meter opgeschoten, wat mij betreft een record, maar niet een om erg vrolijk van te worden. Deze dag waren we sowieso een beetje fiets- en Adige-moe en we besloten de trein van Trento naar Verona te nemen, een ritje van ongeveer 80 km, de Alpen uit. Even voor Mathijs: het kan ook goed gaan, met de fiets in een Italiaanse trein, het ging helemaal vlekkeloos! Nu zitten we dus in Verona, een stad die erg de moeite waard is, met Romeinse arena's, leuke straatjes en een camping binnen de muren van een kasteel, met een schitterend uitzicht op de stad.

Nou, dat was het dan weer voor nu, als het goed is komen er bij dit bericht eindelijk de eerste foto's!

liefs Milan en Nanda