Afscheid van Turkije

Hallo allemaal!. Hier weer een mailtje van ons. We zijn goed aangekomen in India en zitten nu in Manali.

Na ons vorige bericht zijn we nog een paar dagen in Cappadocie gebleven. We hebben hier heerlijk gefietst en gewandeld. Op een ochtend kwam er in eens een grote straathond aanzetten als we op pad gaan. Het is een super lief beest die gezellig met ons oploopt. Ondanks dat ze broodmager is bedelt ze niet. Als het terein op een gegeven moment erg moeilijk wordt denken we dat ze het opgeeft, maar even later is ze er weer. Het is ons nog steeds niet duidelijk hoe ze de rotsen opgeklouterd is met haar manke poten maar haar trouw was ontroerend. Als we gingen eten bleeft ze lekker bij ons liggen maar ook toen bedelde ze niet, wat toch apart is. (uiteraard heeft ze wel ons brood gekregen, niet vragen loont!). Toen we ons zorgen gingen maken hoe weer van haar af te komen stond ze plotseling op en nam ze de benen. We hebben haar niet meer gezien!

Hierna ging de reis naar Ankara om het visum op te halen. Daar aangekomen was het net lunchtijd: de hele ambasade rook naar lekker eten! Gelukkig waren de visa gereed. Ook hadden we van turkisch airlines een mailtje gehad dat de fietsen meemochten. Een stuk minder gespannen gaan we Ankara in! Ankara is een vrij saaie stad met weinig bezienswaardigheden. Wel was er een erg mooi museum over hele oude beschavingen (van 6000 B.C. tot 2000 B.C.). De stad zelf is wel fascinerend. Het ene moment loop je in een wijk met allemaal kleine oude huisjes die tegen een helling zijn geplakt. Dan weer loop je over een hele moderne straat. De winkels zijn hier net als in de rest van Turkije per soort gerangschikt. Zo heb je wijken met alleen maar schoenenwinkels of alleen maar restaurants of alleen maar gereedschapswinkels. Ook heb je gecombineerde wijken, bijv met dure hotels en wapens.

In een klein straatje komen we een oude vrouw tegen die 8 jaar in Nederland heeft gewoond. Ze nodigt ons uit op de thee. Wat volgt is haar verhaal, moeilijk te volgen door het halve Nederlands. Haar man heeft haar in de steek gelaten en is nu overleden. Haar kinderen wonen in Istanbul en ziet ze amper nog en zij zorgt voor haar twee zieke broers. Haar enige inkomen is het opgebouwde pensieon van haar man van de jaren die hij bij Shell nederland gewerkt heeft. Met z'n drieen leven ze van E200,- per maand en omdat de brieven van shell in het Nederlands geschreven zijn (wat ze niet kan lezen) weet ze niet hoelang ze dat nog krijgt. Van de turkse overheid krijgt ze geen cent. Toch hoopt ze op hulp van Nederland. We leggen haar uit dat ze van Shell niet meer zal krijgen maar dat pensioen niet gestopt wordt. En zo blijft ze achter in haar kleine huisje......

Dan gaan we naar Istanbul: binnen een half uur zitten we met fietsen en al in de bus. Het bussysteem in Turkije is werkelijk fantastisch! In Istanbul zoeken we een hotel, maar vanwege hoogseizoen is alles vol of belachelijk duur. Uiteindelijk belanden we voor 3x de prijs die we normaal betalen in een soort van hondenhok. Voor het eerst wordt er hier aan alle kanten aan ons getrokken...we missen het plattenland nu al! De dagen hierna gaan we Istanbul bekijken wat naast erg duur ook erg mooi is: grote moskeeen, paleizen en natuurlijk de Aya sofia (een kerk die moskee is geworden en nu museum is). Ook regelen we de laatste dingen voor de reis: in de fietsenwijk halen we een fietsdoos, in de kruidenwijk een grote stevige zak voor alle spullen (die nu dus naar munt ruiken). Daarna nog een maal Turks uiteten. In een achteraf straatje hebben we de lekerste maaltijd tot dan toe. Het is fascinerend te zien hoe de restaurant-eigenaren de toeristen uit de voorbijgangers eruitpikken om ze het restaurant in te krijgen. Hoe doet hij dat?? Turken zijn niet veel donkerder dan wij zijn en lopen veelal in de zelfde kleren. Dat vraagt om een experiment! We gaan alle resaurantwijken af: dan snel lopen, dan langzaam, dan alleen, dan samen, dan om je heen kijken, dan naar de grond...Onze voorlopige conclusie: alleen lopen en niet om je heen kijken lijken erg belangrijk om leurders te ontwijken.

Dan naar het vliegveld. Omdat de Iraanse president langskomt is de wijk afgezet en komt de taxi niet weg. Na 3x langs het hotel gereden te zijn halen ze de rest van de touristen maar lopend op. Dan vertrekken we. Op het vliegveld worden we van loket naar loket gestuurd, maar iedereen is erg behulpzaam en niemand kijkt op van de fietsen. Als de fietsen weg zjin begint het lange wachten en dan vliegen we. Langzaam worstelt het vliegtuig zich door een dikke laag smog die als een deken over Istanbul ligt. De ondergaande zon kleurt Turkije rood. Turkije was een fantastisch land om te fietsen en ik denk dat we het nog gaan missen. Niet eerder zijn we in zo'n gastvrij land geweest waar iedereen zo behulpzaam was. Hier eindigt deel 1 van onze reis. De volgende keer over India,

Liefs
Nanda en Milan